Yem kalitesini birçok faktör etkiler. En önemlileri yem türleri, hasattaki olgunluk aşaması ve (depolanmış yemler için) hasat ve depolama yöntemleridir. İkincil faktörler arasında toprak verimliliği ve gübreleme, yem büyümesi sırasındaki sıcaklıklar ve çeşitlilik yer alır.

Baklagiller genellikle otlardan daha kaliteli yem üretir. Bunun nedeni, baklagillerin genellikle daha az lif içermesi ve otlardan daha fazla alımı tercih etmesidir. Baklagillerin otlarla yetiştirilmesinin en önemli faydalarından biri, yem kalitesinin iyileştirilmesidir.

Karma bir meşcerenin (ormanlık alan) ikinci kesiminden timothy ve yoncanın karşılaştırılması, kalitedeki tipik tür farklılıklarını gösterir. Yonca, erken çiçeklenme döneminde, timothy’de %9,5 ile karşılaştırıldığında %16 ham proteine ​​sahiptir. Bununla birlikte, otlara önemli miktarda azotlu gübre uygulamak, CP seviyelerini baklagil yemleriyle karşılaştırılabilir hale getirebilir. Aynı karşılaştırmada, Timothy, yoncadan önemli ölçüde daha yüksek nötr deterjan lifi (NDF) seviyelerine sahiptir. Tipik olarak, ot yemleri için daha yüksek NDF (toplam lif) seviyeleri ve daha yavaş lif (hücre duvarı) sindirimi, baklagillere kıyasla daha düşük gönüllü alım ile sonuçlanır. Daha hızlı sindirim daha fazlasını sağlar ve haliyle daha çok yem tüketilmelidir. Soğuk mevsim ve sıcak mevsim otları, ekili yem olarak kullanılan otlar arasında yem kalitesinde önemli farklılıklar barındırır. Yem otları iki geniş kategoriye ayrılır: serin mevsim (ılıman bölgelere uyarlanmış) ve ılık mevsim (en iyi tropikal veya subtropikal ortamlara uyarlanmıştır).

Soğuk mevsim türleri, genellikle sıcak mevsim otlarından daha kalitelidir. Serin mevsim çim türlerinin sindirilebilirliği, sıcak mevsim otlarından ortalama %9 daha yüksektir. Sıcak mevsim otlarında bulunan minimum ham protein seviyeleri de soğuk mevsim otlarında bulunanlardan daha düşüktür. Her kategoride, yıllık çimenler genellikle çok yıllıklardan daha kalitelidir. Yaprak anatomisindeki (doku düzeni veya yapısı) farklılıklar nedeniyle, sıcak mevsim otları, güneş ışığını serin mevsim otlarından daha verimli bir şekilde yemlere dönüştürür, ancak yaprakları daha yüksek oranda odunsu, daha az sindirilebilir dokular içerir.

Yüksek sıcaklıklarda yetiştirilen bitkiler, genellikle daha düşük sıcaklıklarda yetiştirilen bitkilerden daha düşük kaliteli yem üretir ve serin mevsim türleri, en çok yılın daha soğuk aylarında büyür. Bununla birlikte, herhangi bir türün yemi, serin bir bölgeden ziyade sıcak bir bölgede üretilirse kalite açısından daha düşük olma eğilimindedir. Örneğin, ABD merkezli bir çalışmada, 50° ila 59°F arasındaki sıcaklıklarda yetiştirilen yıllık çavdar, %59 yaprak materyalinden oluşan yem üretirken, 68° ila 77°F’de yetiştirildiğinde yalnızca %36 yaprak maddesi üretmiştir.