Tropik ekosistemlerdeki tarımsal çevre, yalnızca yerli ve bölgeye özgü zararlı (biyo-tipler) ile değil, aynı zamanda birçok egzotik değişken ve göçmen tür ile zor ve tahmin edilemez haldedir. Tropikal ortam, haşere popülasyonlarının ılıman bölgelerde bulunan yıllık aralar ve buna bağlı ölümler olmadan üremesine izin verir. Olumlu tarafı, tropikal sistemler, yararlı organizmaların yıl boyunca mevcudiyetine de izin verir. Böylece hem zararlıların hem de onların antagonistlerinin yüksek popülasyon varyasyonunu önler. Ancak haşere istilası ve zararı belirgin mevsimsel zirveler gösterir. Buna rağmen, haşere yönetimi sorunları genellikle daha inatçıdır ve tropik bölgelerde ele alınması zordur. 

İklimsel nedenlerle, çiftliklerin küçük boyutu ve yüksek ürün çeşitliliği genellikle doğal kontrol mekanizmalarını desteklemektedir. Bununla birlikte, genellikle mısır veya manyok bazlı daha basit bir kırpma sistemine yönelik eğilim, pestisit içermeyen bir stratejiye karşı çalışmaktadır. Genetiği değiştirilmiş zararlılara ve herbisitlere dayanıklı mahsuller alanındaki yeni gelişmeler, aynı zamanda, toprak örtüsü olmayan tek ürün sistemlerine de yol açmaktadır. Bu gelişmeler, önleyici, agroekolojik yaklaşımı teşvik etmekten ziyade, iyileştirici türde aktif haşere yönetimi faaliyetleri açısından kesinlikle artan ihtiyaca yol açacaktır.

Artan üretkenlik ve sürdürülebilirlik ile işgücü açısından daha verimli gıda, yem ve lif üretim sistemlerine ihtiyaç duyulduğuna şüphe yoktur. Ancak bunlar, tedaviden daha iyi olduğundan, haşere yönetimi stratejileri açısından çeşitlilik ve dayanıklılık ihtiyacı tarafından belirlenen bir tür olacaktır. Bu nedenle, bireysel ve nüfus seviyelerinde halihazırda mevcut olan geniş araştırma sonuçlarını barındıracak ve entegre edecek bir bütün olarak tropikal tarımsal ekosistemler hakkında daha fazla araştırma yapılması bir zorunluluktur.

Bu yaklaşım, tropikal çiftçilere zararlı yönetimi müdahale seçeneklerinde yardımcı olacak bir karar destek sistemi için gerekli bilgileri sağlayacaktır. Tropikal ortam sadece mahsul zararlıları ve hastalıkları üzerinde çok fazla yük oluşturmakla kalmaz, aynı zamanda insan ve hayvan sağlığını ve dolayısıyla tüm tarımsal süreci ciddi şekilde etkiler. Keneler ve çeçe sinekleri gibi eklem bacaklı vektörler tarafından bulaşan hayvan hastalıklarının etkisi çok büyüktür ve birçok Afrika tarım sisteminin düşük üretkenliğinin ana nedenlerinden biridir. Kayıp sadece süt ve et açısından ele alınmamalıdır. Aynı zamanda çekim organik gübre açısından da ölçülebilir. Sivrisinek kaynaklı sıtmanın yol açtığı ağır hastalık ve ölüm oranı, düşük tarımsal üretkenliğe neden olan başka bir faktördür. Pek çok ciddi yan etkilerine rağmen, pestisitler ve bu büyük tropikal hastalıkların vektörlerini kontrol etmek için kullanılıyor. Burada da uyarlanabilir sistem yaklaşımına dayalı yeni vektör yönetimi stratejileri geliştirmeye büyük ihtiyaç vardır.